Η οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα έχει πλήξει το λαό σε τέτοιο σημείο που οικογένειες να μην μπορούν να έχουν καν τα απαραίτητα, παιδάκια να μην έχουν ρούχα για να προστατευτούν από το κρύο και να λιποθυμούν από την ασιτία. 

Γεννήθηκε στο χωριό Ριζοκάρπασο, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 29 Αυγούστου 1938.

Φονεύθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1956 στην Αμμόχωστο από Άγγλους, κατά τη διάρκεια μαχητικής διαδήλωσης την οποία καθοδηγούσε.

Γονείς : Ζαχαρίας και Αννεζού Γιάλλουρου

Αδέλφια : Λευτέρης, Μαρία, Καίτη, Νίκος, Γιάννης

Ο Πετράκης Γιάλλουρος φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Ριζοκαρπάσου, και όταν φονεύθηκε, ήταν τελειόφοιτος του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου. Ψηλός, λεπτός, με σγουρά μαλλιά και γαλανά μάτια και πάντα πρώτος στα μαθήματά του, ο Πετράκης ήταν ο σημαιοφόρος στις εκδηλώσεις του σχολείου του.

Λόγος του και κουβέντα του, αφηγείται η μάνα του, ήταν πάντα η Ελλάδα. Καημός του και πόθος, όνειρο και τραγούδι του, η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

''Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας ''.

Το τι συνέβη εκείνο το βράδυ έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία απ΄ αυτή που θέλουν πολλοί να του δίνουν. Δεν υπεστάλη απλώς η Ελληνική σημαία από ένα "ξερόβραχο" στο Αιγαίο. Οι γκρίζες ζώνες το Αιγαίο είναι γεγονός και η όρεξη της Άγκυρας για Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο μεγαλώνει. Εκτός των άλλων, 3 παλικάρια έχασαν τη ζωή τους όταν το ελικόπτερο στο οποίο επέβαιναν κατερρίφθη. Και δεν κατέπεσε όπως λέχθηκε. Κάτι τα κομμάτια της ατράκτου του ελικοπτέρου, που δεν ανασύρθηκαν από το βυθό, κάτι οι "μασημένες" κασέτες με τις συνομιλίες, κάτι τα "ευχαριστώ" στους Αμερικάνους... άλλα μας κάνουν να σκεφτόμαστε.

Οι ήρωες δε θυσιάζονται για να τους κάνουμε μνημεία, ούτε για να τους θυμόμαστε "θεατρινίστικα" μια φορά το χρόνο. Ήρωας γίνεται κάποιος γιατί αγωνίζεται και θυσιάζεται για υψηλά ιδανικά και στη συγκεκριμένη περίπτωση για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Οι ήρωες δεν θέλουν μνημεία και τελετές. Οι ήρωες θέλουν να συνεχιστεί ο αγώνας τους, αγώνας για εθνική αξιοπρέπεια, και εδραιωμένη εθνική κυριαρχία.

Αγνή και μεγάλη μορφή ο Μάρκος Δράκος, κράτησε περήφανα τα ελληνοχριστιανικά ιδανικά που του μεταλαμπάδευσε η οικογένειά του, αψηφούσε κάθε κίνδυνο ακόμη και το θάνατο, και ριχνόταν μέσα στη φωτιά με πάθος για την ιδέα της Ένωσης με την Ελλάδα. Δεν πτοήθηκε από φυλακίσεις και βασανιστήρια, αντίθετα έζησε ώρες απόλυτης λευτεριάς στο αντάρτικο, στήνοντας ενέδρες, περιγελώντας το θάνατο ως την ημέρα που η προδοσία στάθηκε αφορμή της θυσίας του. Aπό μικρό παιδί διακρινόταν την αρετή του και για την πίστη του στο Θεό και την Ελλάδα. Πριν και μετά από κάθε μάχη έκανε την προσευχή του, διάβαζε και ανέλυε στους συναγωνιστές του την Αγία Γραφή. Ο Μάρκος Δράκος με το ψευδώνυμο «Λυκούργος» ήταν η προσευχόμενη προσωπικότητα του Αγώνα. Κατά τις δύσκολες στιγμές της Οργάνωσης, γονάτιζε σε μια σκοτεινή γωνιά του κρησφύγετου και προσευχόταν στο Θεό. Τα παλικάρια του τον λάτρευαν. Τον είχαν για πρότυπό τους. Σαν τον καλό Σπορέά έσπερνε στις ψυχές τους τον καλό σπόρο, την Αλήθεια του Χριστού. Αγωνιζόταν με την προσευχή και με το άψογο παράδειγμά του βοηθούσε τα παλικάρια του να γίνουν ηθικές προσωπικότητες.