1. Το Ποντιακό ζήτημα

Η διερεύνηση του Ποντιακού ζητήματος, αποτελεί ένα θέμα που απασχολεί τον ελληνικό λαό τα τελευταία χρόνια, αφού για πολιτικούς και άλλους λόγους έμεινε στο περιθώριο, παρότι αυτό το κομμάτι του μείζονος Ελληνισμού συνεισέφερε σε διάφορες χρονικές φάσεις στο ελληνικό πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η διερεύνηση του ποντιακού ζητήματος σήμερα έχει τρεις συνιστώσες. Η πρώτη αφορά το ζήτημα της αναγνώρισης και διεθνοποίησης της 19ης Μαΐου, της ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η δεύτερη συνιστώσα αφορά τη σημερινή όψη των ποντιόφωνων στην Τουρκία και τρίτη συνιστώσα είναι οι Πόντιοι της πρώην Σοβιετική Ένωση οι οποίοι πολλοί από αυτούς ήρθαν στην Ελλάδα μαζικά στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Φέτος το ζήτημα της γενοκτονίας θα έρθει στο προσκήνιο με τις εκδηλώσεις, για πρώτη φορά στη Μόσχα και τη Στουτγάρδη, όπου οι Έλληνες της Ρωσίας και της Γερμανίας θα διαδηλώσουν στις τουρκικές διπλωματικές αποστολές και θα ζητήσουν από τους θεσμούς των χωρών αυτών την αναγνώριση του εγκλήματος

Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας Παναγιώτης Πικραμένος ορίστηκε ως Πρωθυπουργός της ελληνικής Υπηρεσιακής Κυβέρνησης, που θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές, στις 17 Ιουνίου. Το πολιτικό αδιέξοδο και η ακυβερνησία στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα μας, καλείται να αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός και να δώσει λύση. Να δώσει διέξοδο στο γόρδιο δεσμό που προκαλούν τα μικροπαραταξιακά συμφέροντα των παρωχημένων κομματαρχών. Ακόμα και στο διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης, που έγινε σήμερα υπό την προεδρία του Κάρολου Παπούλια, τα κόμματα ενεπλάκησαν σε παραταξιακές κόντρες…

Γιατί δεν κατέστη δυνατή η συγκρότηση κυβέρνησης; Και γιατί εξ’ αρχής ο ελληνικός λαός καταψήφισε τα κόμματα του κατεστημένου;

Επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ κομματάρχης δεν είπε ΣΥΓΝΩΜΗ στον ελληνικό λαό, για τη μεταπολιτευτική σήψη που επέφεραν στο κράτος και στην κοινωνία τα πελατειακά κόμματα. Επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ κομματάρχης (από τους «παραδοσιακούς» τουλάχιστον) δεν επέδειξε πατριωτικό  κίνητρο και αγάπη για το έθνος. Επειδή ο καθένας κοιτάζει το μαντρί του, πώς θα το μεγαλώσει και πόσα άλλα μπορεί να «φάει».

Αυτό που όλοι περιμέναμε, το ακούσαμε χθες. Με ανακούφιση όλος ο κυπριακό λαός (ναι, όλος, και των ακελικών συμπεριλαμβανομένων!) άκουσε την κοινοποίηση του Χριστόφια προς την Κ.Ε του ΑΚΕΛ πως δε θα υποβάλει υποψηφιότητα στις Προεδρικές του 2013. Ανακουφιστήκαμε επειδή ο πλέον αποτυχημένος Πρόεδρος από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας θα αποσυρθεί τελειωτικά από την πολιτική (στο προσκήνιο τουλάχιστο), οι δε ακελικοί, επειδή αναπτερώνουν τις ελπίδες τους για επιτυχή προεκλογικό αγώνα, αφού η υποψηφιότητα Χριστόφια ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία.

Ο Χριστόφιας αιτιολόγησε την απόφασή του, υπενθυμίζοντας την προεκλογική του δέσμευση πως δεν θα κατήρχετο εκ νέου υποψήφιος, εκτός εάν το Κυπριακό θα ήταν στα πρόθυρα επίλυσης. Αυτό επικαλέστηκε και ο «παπαγάλος» της κυβέρνησης, Στέφανος Στεφάνου. Δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει αυτό το ψέμα επειδή:

08 Αυγούστου  1956

(λίγες ώρες πριν την εκτέλεση του ήρωα)

Αγαπητέ Άνθο,

Επήρα την επιστολή σου και εχάρηκα πάρα πολύ.

Τη στιγμή αυτή βρίσκομαι στο κελλί μου. Απέναντί μου είναι ο Ζάκος και ο Πατάτσος. Αγαπητέ μου φίλε, τώρα είναι η τελευταία επιστολή που σου στέλλω, ο Διευθυντής των Φυλακών μας επληροφόρησε ότι την 9^ην Αυγούστου θα εκτελεσθούμε. Είναι λυπηρό και συγκινητικό το γεγονός ότι θα χωριστούμε για πάντα. Θα χωριστούμε σωματικώς, θα είμαστε όμως ενωμένοι πνευματικώς.

Η Ένωση Τραπεζικών Υπαλλήλων Κύπρου (ΕΤΥΚ) αποτελεί την πιο συσπειρωμένη συνδικαλιστική οργάνωση και αναμφισβήτητα έχει επιτύχει την ανάδειξη του τραπεζικού υπάλληλου στην υπόληψη της κυπριακής κοινωνίας ως αξιοπρεπούς και ελεύθερου εργαζόμενου. Γι΄ αυτό, οι απόψεις της για την κυπριακή οικονομία, και ιδιαίτερα για τον τραπεζικό τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται χρήζουν σχολιασμού. Εξ΄ άλλου, οι πυροβολισμοί της ΕΤΥΚ κατά των Διοικήσεων των Τραπεζών, στο χθεσινό της παγκύπριο συνέδριο, ήταν και το πρώτο θέμα στην επικαιρότητα.

Καταρχήν, θεωρούμε αυτονόητο ότι η εξυγίανση των τραπεζών πρέπει να αποτελεί τον πρώτο στόχο της κυβέρνησης. Επειδή οι Τράπεζες είναι ο πνεύμονας της εκάστοτε οικονομίας. Είναι οι διαμεσολαβητές μεταξύ των καταθετών και των δανειζομένων, με τέτοιο τρόπο που και τα τρία μέρη (Τράπεζα, Καταθέτης, Δανειολήπτης) να επωφελούνται. Χωρίς δάνεια, χωρίς δηλαδή αύξηση του χρήματος στην οικονομία, δεν υπάρχει ανάπτυξη, εργασία και κοινωνική ευμάρεια. Άρα, όσοι καταγγέλλουν την κυβέρνηση για την πρόθεσή της να στηρίξει τη Λαϊκή Τράπεζα, πρέπει να λάβουν υπόψη πως, η κατάρρευση της Λαϊκής, θα επιφέρει καταλυτικές αρνητικές συνέπειες σε όλες τις κυπριακές τράπεζες, με κίνδυνο την απώλεια των αποταμιεύσεων των καταθετών ΟΛΩΝ των τραπεζών και το καρκίνωμα της υγιούς ανάπτυξης.