«Η φαντασία στην εξουσία» ήταν το σύνθημα των επαναστατημένων φοιτητών του Μάη του ’68. Αυτό όμως που είδαμε στις τηλεοπτικές μας οθόνες από τη συχνότητα του ΡΙΚ μας έκανε να λυπηθούμε για την κατάντια των δικών μας φοιτητών και να κατανοήσουμε καλύτερα την υποκρισία και την έλλειψη οράματος που διακατέχει τους αντιπροσώπους των κομματικών φυτωρίων, των λεγομένων και κομματικών φοιτητικών παρατάξεων. Περιμέναμε να δούμε ποια είναι η «φαντασία» που υπάρχει στους ανθρώπους που, κακά τα ψέματα, θα μας διοικούν σε μερικά χρόνια. Αναμέναμε τη συζήτηση στην επετειακή αυτή μέρα, για να ακούσουμε από τη νεολαία του τόπου τους προβληματισμούς, αλλά περισσότερο τα οράματα της για το μέλλον της Κύπρου. Περιμέναμε να ακούσουμε κάτι περισσότερο απ΄ αυτό που ακούμε στις κλασσικές πολιτικές συζητήσεις, από τις οποίες έχουμε μπουχτίσει. Και αντί αυτού, ακούσαμε τα γνωστά ποιήματα. Σαν καλοκουρδισμένες μηχανές, οι αντιπροσώποι των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων αναμασούσαν αυτά που τους έχουν επιβάλει οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Μετρούσαν τα λόγια τους αναλογιζόμενοι πολιτικό κόστος. Δεν τόλμησαν να εκδηλώσουν το δικό τους όραμα όταν η τηλεπαρουσιάστρια τους το ζήτησε ευθέως, παρά επαναλάμβαναν μηχανικά της θέσεις των κομμάτων τους, λες και πρώτη φορά θα τις ακούγαμε. Το μεγαλύτερο τους όραμα, όπως μας το εξέθεσαν συλλήβδην, είναι να ευοδώσουν οι υποχωρήσεις και οι «επώδυνοι» συμβιβασμοί των χρόνων από το 1974 και εξής (βλ. Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία) για να μην υποχρεωθούμε σε επιπλέον (αλήθεια ακόμα δεν έχουμε φτάσει στον πάτο;). Εξωφρενικά πράγματα! Τρανταχτή παραφωνία στο θέατρο σκιών που έστησαν οι αντιπρόσωποι των κομματικών παρατάξεων, ήταν η παρουσία των αυτόνομων φοιτητών της ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης και του Δράσις-ΚΕΣ Αθηνών. Αναφέρθηκαν οι αυτόνομοι φοιτητές στο όραμα μιας απελευθερωμένης πατρίδας, χωρίς κατοχικούς στρατούς, χωρίς εποίκους, χωρίς πρόσφυγες και αντιπαρατέθηκαν με τους υπόλοιπους, τους «ρεαλιστές» των κομμάτων. Χλευάστηκαν οι νέοι που έχουν όραμα, που δεν αποδέχονται ατιμωτικούς συμβιβασμούς, που δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από το δίκαιο, που δε χωρούν στα στενά, μυωπικά και ασφυκτικά κομματικά στεγανά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο εκπρόσωπος της ακελικής παράταξης ειρωνεύτηκε τον ιδεολογικό προσανατολισμό των αυτονόμων φοιτητών, χαρακτηρίζοντας την Απελευθέρωση ουτοπία. Υπενθυμίζουμε όμως στον ψευτοαριστερό βολεμένο φοιτητή τα λόγια κάποιου ινδάλματος του, που τιμά με περισσότερη ευλάβεια παρά τους Έλληνες ήρωες: «Αξίζει φίλε να ζεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει». Η συζήτηση όμως άγγιξε κορυφή όταν ο εκπρόσωπος της Αναγέννησης του ΔΗΚΟ που ήταν ίσως ο μόνος που δεν είχε τη φοιτητική ιδιότητα (τέτοια η κατάντια της φοιτητικής παράταξης του ΔΗΚΟ) χαρακτήρισε λίγο πολύ «φασίστες» όσους εμμένουν στα δίκαια του Έθνους, δεν υποχωρούν, ούτε παραχωρούν αρνούμενοι να αυτοφιμωθούν στα πλαίσια κάποιου πολιτικού σχηματισμού. Ξέρει φαίνεται πολύ καλά ο κοστουμαρισμένος-παρφουμαρισμένος φοιτητοπατέρας ότι η δυναμική που υπάρχει σε ανένταχτους χώρους, μπορεί να ξηλώσει το δικό του «όραμα», δηλαδή ένα κόμμα με ψηφοφόρους-άβουλα όντα. Αυτό στην τελική φοβούνται όλοι τους. Την ελεύθερη σκέψη και τα ακομμάτιστα οράματα. Αλλά το να περιμένουμε να κατανοήσουν τι εστί όραμα και ελευθερία σκέψης άτομα που για τους δικούς τους ευτελείς σκοπούς τριδίπλωσαν τα όνειρα τους, τριδιπλώθηκαν και οι ίδιοι για να χωρέσουν στο κομματικό καλούπι είναι σαν να ζητούμε από τον ήλιο να σταματήσει να λάμπει. Σε εκατομμύρια χρόνια μπορεί...

Το λυπηρό είναι ότι αυτοί θα μας κυβερνήσουν σε μερικά χρόνια. Και αν πάρουμε ως δεδομένο ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος βάζει περισσότερο νερό στο κρασί του, ότι κάνει πιο εύκολα συμβιβασμούς, τότε ζήτω που καήκαμε. Όταν το όραμα του συναγερμικού φοιτητή είναι ταυτόσημο με του ακελικού και δεν είναι άλλο από τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία τότε τα πράγματα είναι σκούρα. Όταν μάλλον ο δηκοϊκός και ο εδεκίτης αποδέχονται σιωπηλά μεν, το ίδιο «όραμα» με τους υπόλοιπους δε, τότε μπορείτε να φανταστείτε που οδεύουμε. Γενικό πάντως συμπέρασμα είναι ότι το «κακό αγκάθι» που ενοχλεί όλους αυτούς που αποδέχονται τα τετελεσμένα της εισβολής μέσω της Ομοσπονδίας είναι οι αυτόνομες-ελευθερα σκεπτόμενες-αντιομοσπονδιακές φωνές. Γιατί πλέον στην Κύπρο δεν υπάρχουν κομματικές διαφορές στο Κυπριακό και απόδειξη αυτού η περι ης ο λόγος τηλεοπτική συζήτηση. Οι κομματικοί εγκάθετοι οπαδοί της ομοσπονδίας απέναντι στους αυτόνομους-αντιομοσπονδιακούς φοιτητές οι οποίοι με υπερηφάνεια αρνούνται να συμβιβαστούν και κρατούν ψηλά τη σημαία της Απελευθέρωσης, αντικρούοντας τα επιχειρήματα των υπολοίπων. Και αν ακόμη το «όραμα» της Απελευθέρωσης στο οποίο πιστεύουν οι αυτόνομοι- αντιομοσπονδιακοί φοιτητές είναι όνειρο, ας θυμηθούμε τα σοφά λόγια του λαού μας. «Τα όνειρα είναι αυτά που μας κρατούν ξύπνιους»..., κύριοι «τζοιμισμένοι».

www.apoellas.com