Πολλές φορές συζητώντας με άτομα που πιστεύουν ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία αποτελεί για το κυπριακό πρόβλημα μας βιώσιμη λύση, ακούω την χαρακτηριστική φράση «Εγώ τουλάχιστο είμαι ρεαλιστής διότι μόνο αυτή η λύση συζητείται και δεν υπάρχει άλλη».

Εγώ πάλι στον προβληματισμό μου συνειδητοποιώ ότι τελικά αυτοί που δεν πιστεύουν ότι η ομοσπονδία αποτελεί λύση είναι οι ρεαλιστές και όχι, οι ίσως , ηττοπαθείς ομοσπονδιακοί.
Στην αρχή μου φάνηκε λίγο παράξενο καθώς η κάποια λύση πέραν της ομοσπονδίας μπορεί να λεχθεί ότι είναι αδύνατο να βρεθεί, άρα και ανούσια να την σκέφτεται κάποιος. Αλλά αν πραγματικά αναλογιστούμε τα κακά και τις παράνομες πράξεις της Τουρκίας, την αδικία που επικρατεί , τον βανδαλισμό , την προσφυγιά θα παρατηρήσουμε ότι οι μόνοι ρεαλιστές είναι οι αντιομοσπονδιακοί.

Ας μελετήσουμε ποιο συγκεκριμένα όμως. Μελετώντας το λεξικό μου (Χρίστου Γιοβάνη) παρατηρώ ότι  στην λέξη ρεαλισμός υπάρχει μια συνώνυμη της : «πραγματοκρατία» δηλαδή με απλά λόγια πραγματική υπόσταση.
Συνεχίζοντας αναφέρω με λίγα λόγια τι εστί Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία για να δούμε πόσο ρεαλιστικά αντιμετωπίζουν κάποιοι το κυπριακό μας ζήτημα.

Ουσιαστικά η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία μιλά για 2 κρατίδια και 2 ζώνες, έμμεσα νομιμοποιεί την διχοτόμηση και αναγνωρίζεται ένα «κρατίδιο» ως τ/κ. Δηλαδή αυτό είναι ο «ρεαλισμός» που μας πλασάρουν; Να είμαστε ρεαλιστές με το να «αναγνωρίζουμε» ένα κρατίδιο που στα εδάφη του κατοικούσαν Έλληνες του οποίους οι Τούρκοι βίασαν , σκότωσαν και έστειλαν στην προσφυγιά;;

 Ωραία εντάξει , τότε αν μας πάρουν και όλη την Κύπρο με την βία να λέμε «ρε να είστε ρεαλιστές την κρατάνε , τελείωσε».
Σε αντίθεση είναι οι αντιομοσπονδιακοί βλέπουν εντελώς ρεαλιστικά τα πράγματα. Δεν παραγνωρίζουν το γεγονός ότι οι Τούρκοι κρατούν παράνομα ένα κόμματι από τον τόπο τους. ΔΕΝ παραγνωρίζουν το γεγονός ότι τόσα άτομα εκδιώχθηκαν , βιάστηκαν, πέθαναν από τους Τούρκους. Δεν παραγνωρίζουν το γεγονός ότι επί καθημερινής βάσεως οι Τούρκοι πωλούν τις περιουσίες μας σε ξένους παράνομα. ΔΕΝ παραγνωρίζουν το γεγονός ότι εκτός απ’ όλα αυτά οι Τούρκοι διεκδικούν τα πάντα χωρίς ανθρωπιά με μίσος και άλογη απέχθεια και φανατισμό.
Έτσι οι «μη-ρεαλιστές», «φαντασμένοι», «ακραίοι», «εθνικιστές» και τόσα άλλα επίθετα που κοσμούν τους πραγματικά ρεαλιστές , ούτε κατά διάνοια δεν ισχύουν.

Αν παραγνωρίζουμε εισβολές και κατασφαγές μάλλον σε πλάνη βρισκόμαστε και όχι σε ρεαλισμό.
Τώρα πόσες πιθανότητες υπάρχουν να γίνει αυτό που πιστεύουν οι αντιομοσπονδιακοί, μπορεί και να μην υπάρχουν. Αλλά πότε είχαμε πιθανότητες εμείς οι Κύπριοι να γίνει αυτό που θέλαμε στην ιστορία;;; Συγκεκριμένα, πόσες πιθανότητες είχεν να πετύχει ο αγώνας της ΕΟΚΑ μπροστά στην αγγλική αυτοκρατορία;; Καμία (αν μιλήσουμε εντελώς λογικά). Ή ακόμη το ’21 είχαμε πιθανότητες; ΟΧΙ, αλλά διεκδικούσαμε το ΔΙΚΑΙΟΝ και ΜΟΝΟΝ. Και έτσι κάποιες ελπίδες μας πέτυχαν, άλλες όχι αλλά να διεκδικείς το ιδανικό και το δίκαιο και δεν πετύχεις θα πετύχεις κάτι κοντινό αυτού, αν όμως διεκδικείς κάτι άδικο θα πετύχεις κάτι χειρότερο.

Όπως είπε και ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ κάποτε: «Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία».