Όσο βαρύ κι αν ακούγεται το 0-3, μέσα στο Γ.Σ.Π, όσο ακραία κι αν είναι τα στατιστικά του ψεσινού αγώνα, όσο απογοητευτικό κι αν φαίνεται πως η ομάδα μας ψες δεν τέλειωσε ούτε μια επιθετική προσπάθεια, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε αρνητικά.

Αφαιρώντας τη συναισθηματική φόρτιση και τις πρωτοφανείς συγκινήσεις που μας πρόσφερε το ΑΠΟΕΛΛΗΝ τη φετινή χρονιά, ψυχρά αγωνιστικά, το ζητούμενο για το Γιοβάνοβιτς ψες ήταν το μηδέν παθητικό. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, η διάταξη της ομάδας μας ψες είχε σκοπό την πρόκριση, επειδή αν ταξιδεύαμε στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου με τη λευκή ισοπαλία, τότε (θεωρητικά), όλα θα ήταν ανοικτά…

Το επιδιωκόμενο μηδέν παθητικό από το τελικό 0-3 δεν απέχουν πολύ! Όταν μια ομάδα κάνει τα τρεξίματα που κάναμε ψες, απέναντι στους ακούραστους και αφόρητα πιεστικούς Μαδριλένους και κλείνει τόσο καλά τις διόδους προς την εστία για 74 λεπτά, θα μπορούσε να ελπίζει για το θαύμα. Το ότι σε 15 λεπτά δεχθήκαμε 3 γκολ ήταν η φυσιολογική συνέπεια της κούρασης από την υπερπροσπάθεια, και φυσικά της ανωτερότητας της Ρεάλ.

Την Παρασκευή η ώρα 16:00 θα βρεθούμε και πάλι αντιμέτωποι με τους γνωστούς αλλόθρησκους και ανθέλληνες που σφυράνε τον Εθνικό Ύμνο, που καίνε Ελληνικές σημαίες, που ασελγούν σε μνημεία και τάφους Εθνικών ηρώων και πεσόντων, που χαίρουν πολιτικής, κρατικής και αστυνομικής ασυλίας σε θέματα που αφορούν φακέλους της Ουέφα, δωροδοκίες, οικονομικά σκάνδαλα, χρέη, απόπειρες δολοφονίας, παρασκήνιο, επεισόδια, τρομοκρατία και σε όλα όσα δεν αφορούν το άθλημα εντός γηπέδου, διότι εκεί απλά δεν μπορούν παρά να κερδίζουν τις κόρες και τα παραρτήματα τους σε φιλικά παιγνίδια...

Δυστυχώς γι'αυτούς όμως την Παρασκευή δεν θά´ναι καθόλου φιλικός ο αγώνας και αν δεν τσαππίσουνε και πάλι το χορτάρι του ΓΣΠ σε μία απελπισμένη προσπάθεια να μην διεξαχθεί ο αγώνας (όπως προσπάθησαν να κάνουν τα ξημερώματα πριν τον αγώνα με την Λυών που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία της αγαπημένης μας ομάδας αλλά και του Ελληνικού αθλητισμού γενικότερα) τότε θα εισπράξουν την ίδια ταρίφα που έγινε συνήθεια και στους ίδιους αλλα και στα μεγαλύτερα Ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά μεγαθήρια που βρήκαμε στον δρόμο μας τους τελευταίους μήνες και που αυτοί μόνο στο Playstation μπορούν να αντιμετωπίσουν!

Με μια πολύ καλή εμφάνιση, ο Θρύλος λύγισε και το εμπόδιο της αξιόμαχης Αναγέννησης Δερύνειας, και πλέον ο Γιοβάνοβιτς και οι ποδοσφαιριστές του κοιτάζουν και προετοιμάζονται για τη «μάχη των μαχών» την επόμενη Παρασκευή στο ΓΣΠ.

Η ομάδα μας, αν και δημιούργησε πάρα πολλές ευκαιρίες, έμεινε στο στενό 1-2, ενώ είχε μείνει πίσω στο σκορ μόλις στο 5^ο λεπτό, μετά από παιδαριώδες λάθος του δεξί μπακ, Πουρσαϊτίδη. Ο Κολοκούδιας βρέθηκε τετ α τετ με το Χιώτη, και εύκολα έγραψε το 1-0.

Το ΑΠΟΕΛ είχε τον πλήρη έλεγχο του αγώνα, έφτιαξε ευκαιρίες, είχε την κατοχή της μπάλας, αλλά η ισοφάριση έμελλε να έρθει από τα 11 βήματα, μετά από εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Αίλτον. Είχε προηγηθεί η ανατροπή του Μαρσίνιο στο 31΄από τον Κυριάκου, ο διαιτητής του αγώνα Κ. Ψευδιώτης σφύριξε την παράβαση και ο Αλμέιδα δεν έχασε την ευκαιρία.

Αύριο, Δευτέρα το ΓΣΠ πρέπει να είναι γεμάτο! Για πολλούς λόγους. Πρώτος απ’ όλους, για την οικονομική ενίσχυση του αδελφού Αποελίστα, μέλους του Συ.ΦΙ Λεμεσού, Αυγουστίνου, για χάρη του οποίου η Διοίκηση του ΑΠΟΕΛ αντί της τιμολόγησης εισιτηρίου στον αγώνα με την Ένωση, προχώρησε στη συμβολική εισφορά €5. Ο Αυγουστίνος πάσχει από καρκίνο και χρειάζεται €100.000 για τη χημειοθεραπεία στο εξωτερικό.

Διοίκηση, προπονητής, ποδοσφαιριστές και κερκίδα είναι ΕΝΑ. Αυτή είναι η δύναμη που σπρώχνει την ομάδα από επιτυχία σε επιτυχία. Η ενότητα και η αδελφοσύνη της οικογένειας του ΑΠΟΕΛ είναι αμφίδρομη, αφού η κίνηση της Διοίκησης να στηρίξει με αυτό τον τρόπο τον πάσχοντα φίλαθλο του ΑΠΟΕΛ, αποδεικνύει πως το Σωματείο μας είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ποδοσφαιρικό σύλλογο. Είναι τρόπος ζωής, αξία κοινωνική, εθνική, ανθρωπιστική!