1. Το Ποντιακό ζήτημα

Η διερεύνηση του Ποντιακού ζητήματος, αποτελεί ένα θέμα που απασχολεί τον ελληνικό λαό τα τελευταία χρόνια, αφού για πολιτικούς και άλλους λόγους έμεινε στο περιθώριο, παρότι αυτό το κομμάτι του μείζονος Ελληνισμού συνεισέφερε σε διάφορες χρονικές φάσεις στο ελληνικό πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η διερεύνηση του ποντιακού ζητήματος σήμερα έχει τρεις συνιστώσες. Η πρώτη αφορά το ζήτημα της αναγνώρισης και διεθνοποίησης της 19ης Μαΐου, της ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η δεύτερη συνιστώσα αφορά τη σημερινή όψη των ποντιόφωνων στην Τουρκία και τρίτη συνιστώσα είναι οι Πόντιοι της πρώην Σοβιετική Ένωση οι οποίοι πολλοί από αυτούς ήρθαν στην Ελλάδα μαζικά στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Φέτος το ζήτημα της γενοκτονίας θα έρθει στο προσκήνιο με τις εκδηλώσεις, για πρώτη φορά στη Μόσχα και τη Στουτγάρδη, όπου οι Έλληνες της Ρωσίας και της Γερμανίας θα διαδηλώσουν στις τουρκικές διπλωματικές αποστολές και θα ζητήσουν από τους θεσμούς των χωρών αυτών την αναγνώριση του εγκλήματος

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Ο Μιχαλάκης Καραολής, μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου, έσυραν πρώτοι το χορό της λευτεριάς στο σχοινί της αγχόνης. Θυσίασαν τη νεανική τους ζωή για την απελευθέρωση της Κύπρου, για την Ένωσή της με την Ελλάδα. Ούτε για δεσμευμένη ανεξαρτησία αγωνίστηκαν, ούτε για πράσινες γραμμές, ούτε για γραμμές Αττίλα, ούτε για «λύσεις» τύπου Ανάν. Έδωσαν το αίμα τους στον ιερό αγώνα της ΕΟΚΑ. Όσο κι αν κάποιοι σημερινοί ραγιάδες, προσπαθούν να σπηλώσουν τις θυσίες των παλλικαριών της ΕΟΚΑ οι δυο πρώτοι απαγχονισθέντες φωτίζουν την ιστορία.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Γιορτάρες μέρες και η ΑΠΟΕΛΛΑΣ επιλέγει να αναρτήσει το Επετειακό Αφιέρωμα για την Ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Και ενώ οι πολιτικάντηδες στην Κύπρο μεριμνούν για την καλοπέραση των λαθροεποίκων και των παρανομούντων "Τουρκοκυπρίων", η ΑΠΟΕΛΛΑΣ ταξιδεύει τους αναγνώστες της σε μια άλλη εποχή, την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, του Εθνικού Ξεσηκωμού, όταν οι Τούρκοι κατακτητές θεωρούνταν εχθροί, και όχι "αδέλφια", όπως σήμερα επιχειρούν να διαστρεβλώσουν οι ανιστόρητοι διεθνιστές, ισοπεδωτές της εθνικής μας συνείδησης. 

Με την έκρηξη της επανάστασης, μετά την Πελοπόννησο, ολόκληρη η Στερεά Ελλάδα είχε επαναστατήσει και είχαν απελευθερωθεί πολλές περιοχές. O Σουλτάνος όμως αποφάσισε να αντιδράσει οργανωμένα με δυο στρατιές. Η δεύτερη με τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη κατέληξε στο Μεσολόγγι, στις 25 Οκτωβρίου 1822, το οποίο οι Τούρκοι πολιόρκησαν. Ύστερα από λίγες μέρες, στις 31 Δεκεμβρίου, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να επιστρέψουν στην Ήπειρο.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Ευτυχώς που έχουμε την 1η Απριλίου 1955! Για να κοινωνούμε των αχράντων παραδειγμάτων των ηρώων μας. Ευτυχώς που έχουμε την ΕΟΚΑ! Για να εμβαπτιζόμαστε στην κολυμπήθρα των αγώνων του κυπριακού Ελληνισμού για Ελευθερία, Αξιοπρέπεια και Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ευτυχώς που έχουμε τους ωραίους νεκρούς μας! Για να παραδειγματιζόμαστε από την άφθαρτη θυσία τους. Ευτυχώς που έχουμε έναν Αυξεντίου, έναν Παλληκαρίδη, ένα Μάτση για να ανθιστάμεθα στους σημερινούς Εφιάλτες που, χωρίς κουκούλες και ξεδιάντροπα, κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Ευτυχώς που έχουμε ένα ανεπανάληπτο έπος ψυχής και πίστης, για να διαψεύδουμε «εποικοδομητικές ασάφειες» και εκτρώματα διάλυσης.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Έχουν παρέλθει πενήντα επτά έτη από την 1η Απριλίου 1955. Και υπάρχουν εκείνοι που θέτουν το ερώτημα, αν έπρεπε ή όχι να αρχίσει ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ. Ακόμη και καλοπροαίρετα να τίθεται το ερώτημα, στηρίζεται περισσότερο σε δύο παραμέτρους: στις κομματικές δοξασίες και παρωπίδες του παρελθόντος και στην εκ των υστέρων κρίση, που συγκρίνει αυθαιρέτως τα γεγονότα του ΄55 με τα σημερινά δεινά της Κύπρου.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Πιστεύω πως είναι πια καιρός να μιλήσουμε για όλους τους νεομάρτυρες του παρόντος αιώνος. Για όλους εκείνους που στα χρόνια της δοκιμασίας και των παθών επέλεξαν να ομολογήσουν και να υπερασπιστούν τον έρωτα της πατρίδας και τη βαθύτατη πίστη τους στον εσταυρωμένο Χριστό . Είμαστε ένας λαός των παθών. Αλλά και του πάθους. Του φυλετικού σπαραγμού . ΄Ομως , τους δύσκολους καιρούς , την κρίσιμη στιγμή της οριακής αναμέτρησής μας με τα πεπρωμένα μας, με τη μοίρα μας και με την Ιστορία μας, επιλέγουμε, ως Ελληνισμός, το δρόμο της θυσίας και της τιμής.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ότι:

1.- Θα αγωνισθώ με όλας μου τας δυνάμεις διά την Απελευθέρωσιν της Κύπρου από τον Αγγλικόν ζυγόν, θυσιάζων και αυτήν την ζωήν μου.

2.- Δεν θα εγκαταλείψω τον Αγώνα υπό οιονδήποτε πρόσχημα

 παρά μόνον όταν διαταχθώ υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως και αφού εκπληρωθή ο Σκοπός του Αγώνος.

3.- Θα πειθαρχήσω απολύτως εις τας διαταγάς του Αρχηγού της Οργανώσεως και μόνον τούτου.

4.- Συλλαμβανόμενος θα τηρήσω απόλυτον εχεμύθειαν τόσον επί των μυστικών της Οργανώσεως

 όσον και επί των ονομάτων των συμμαχητών μου, έστω και εάν βασανισθώ δια να ομολογήσω.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Η 57η επέτειος της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ μας καλεί να αναλογιστούμε εκείνους τους τίμιους αγωνιστές που αγίασαν με τη θυσία τους κάθε σπιθαμή της Κύπρου. Έχουμε υποχρέωση απέναντί τους να λευτερώσουμε αυτό τον τόπο. Θα είμαστε καταραμένοι όχι μόνο από τους ήρωες της ΕΟΚΑ, αλλά και από όλους τους ήρωες της μακραίωνης ιστορίας της Κύπρου, οι οποίοι με το αίμα τους κράτησαν το νησί ελληνικό. Οι λεβέντες της ΕΟΚΑ βγήκαν στα βουνά ξέροντας ότι: Ή θα λευτερωθούμε ή θα πεθάνουμε. Και πήραν αυτή την υπερκόσμια απόφαση, που δίδαξε, που καθοδήγησε και έγραψε τη δική της χρυσή ελληνική ιστορία. Είναι αυτές οι στιγμές που μας δένουν ακατάλυτα με την ψυχή μας. Είναι εκείνες οι ιστορικές θύμησες που χαράκτηκαν μέσα μας, αιώνιοι σηματοδότες της λευτεριάς μας.

Ήταν εκείνη την ανοιξιάτικη πρώτη μέρα του Απρίλη του 1955 που τα όνειρα του Κυπριακού Λαού για Λευτεριά και Ένωση με τη μητέρα Πατρίδα έπαιρναν σάρκα και οστά. Αιώνες ολόκληρους ο Κυπριακός Ελληνισμός, καρτερικά περίμενε αυτή τη μέρα. Γενιές και γενιές γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και έσβησαν μέσα στην καταφρόνια της σκλαβιάς και της ατίμωσης.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Αμέτρητες ειναι οι ηρωικές σελίδες που έγραψαν οι Ελληνες την εποχή εκείνη. Δεν ήταν απλώς γενναίοι. Ειχαν μέσα τους ΨΥΧΗ, θάρρος, αγάπη για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Η ώρα ήλθεν, ώ άνδρες Έλληνες!

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Στη μάχη στα Δερβενάκια της Αργολίδας με αρχηγό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, οι Τούρκοι είχαν ηγέτη τον Δράμαλη ο οποίος έκανε μεγάλη εκστρατεία για να καταπνίξει την επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ο Δράμαλης με 25.000 στρατό περίπου παρελαύνει στην Πελοπόννησο και καταλαμβάνει τον Ακροκόρινθο. Συνεχίζει δε ανενόχλητος την πορεία του προς το Αργος.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Τιμή τους αξίζει για ότι έκαναν για εμάς. Ας τους την παραχωρήσουμε βάζοντας μία γαλανόλευκη σημαία στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, σε πείσμα όσων μας θέλουν προσκυνημένους και αποκλεισμένους από την ιστορία μας. 

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Από τα απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοτρώνη:

 «Η Eπανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ΄ όσες γίνονται σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης οι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο ειδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτον με έναν λαόν, όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθεί ως τοιτούτος, ούτε να ορκισθεί, παρά μόνο ό,τι έκαμε με τη βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαον ως λαόν, αλλ΄ ως σκλάβους. Μιαν φοράν, όταν επήραμε το Ναύπλιο, ήλθε ο Άμιλτον να με ιδεί. Μου είπε: « Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό και η Αγγλία να μεσιτεύσει». Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, Ελευθερία ή Θάνατος. Εμείς, καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί εις γενεάς. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποια είναι η βασιλική φρουρά του, ποια είναι τα φρούρια;» -« Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ομίλησε πλέον

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957, στο χωριό Ευρύχου της Κύπρου και φοίτησε για τρία χρόνια στο (τουρκοκρατούμενο σήμερα) Γυμνάσιο Νεαπόλεως, στη Λευκωσία και στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, απ'όπου αποφοίτησε το 1975. Μέχρι την τουρκική εισβολή του Ιούλη του 1974, η οικογένεια του διέμενε στο προάστιο Τράχωνας, βορείως της Λευκωσίας. Σήμερα ο Τράχωνας, κατέχεται από τις τουρκικές δυνάμεις του Αττίλα.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1938 στην Τσάδα, χωριό της επαρχίας Πάφου. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα, το ίδιο όμως δεν συνέβη και στο Γυμνάσιο γιατί πολλά αρχίζουν να απασχολούν τον έφηβο Ευαγόρα. Η Κύπρος βρίσκεται σε αναβρασμό, αρχίζουν οι προετοιμασίες του ξεσηκωμού, εξελίσσεται σ΄ έναν λαμπρό πολυαθλητή που αφιερώνει πολύ χρόνο στην προπόνησή του, αναπτύσσει την ποιητική του δημιουργία και ξυπνούν μέσα του τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα τα οποία πάντα συνδυάζει με τον πόθο για την Ένωση και την αγάπη για την Ελλάδα:

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης μετέφερε όπλα και τρόφιμα από την Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν αλλά ο ίδιος συνελήφθη. Στην κατοχή του είχε ένα πυροβόλο Μπρέν γρασαρισμένο. Ήταν συνεπώς ανέτοιμο για να χρησιμοποιηθεί. Επίσης κουβαλούσε 3 γεμιστήρες γεμάτες. Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία και η δίκη ορίζεται για τις 15 Μαρτίου. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις του παραδέχθηκε την ενοχή του με τον εξής αξιοθαύμαστο τρόπο:

 «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.»

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Γρηγόρης Αυξεντίου. Έπεσεν την 3/3/1957. Ετών 29.

Ο ήρωας Γρηγόρης δεν αρνήθηκε τη ζωή, αρνούμενος να παραδοθεί. Είχε συνειδητοποιήσει ότι η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αίμα. Είχε συνειδητοποιήσει ότι το χρέος του ήταν να καεί ζωντανός από τους «πολιτισμένους» Άγγλους αποικιοκράτες. Και όμως. Εκείνη τη μέρα οι Άγγλοι πανηγύριζαν μια νίκη. Αλλά στην ιστορία δεν έμεινε ούτε το όνομα αλλά ούτε και η φωτογραφία του επικεφαλής βρετανού αξιωματικού. Στην ιστορία έμεινε το καρβουνιασμένο σώμα του Γρηγόρη Πιερή  Αυξεντίου. Έμεινε το χρέος προς τους υπόλοιπους Έλληνες της Κύπρου. 

 «Αν λαχταράς τη λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις. Μόνος σου παρ την αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις».

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

17 Φεβρουαρίου 1914. Ιστορική μέρα για τον Βορειοηπειρωτικό αγώνα. Για άλλη μια φορά ξαναζωντανεύει ο ηρωϊσμός κι η φιλοπατρία, που πριν 90 τόσα χρόνια οι Ιερολοχίτες στο Δραγατσάνι την υπέγραψαν με το αίμα και τη θυσία τους.

Έτσι και τώρα. Στις 4 το απόγευμα πάνω από 2000 Ιερολοχίτες, έχοντας επί κεφαλής τον Πρόεδρο και τα μέλη της Κυβερνήσεως, κήρυξαν επίσημα την αυτονομία ολόκληρης της Βορείου Ηπείρου, στο Αργυρόκαστρο.

Στη μεγάλη τούτη ώρα ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος, γεμάτος συγκίνηση μίλησε στα πλήθη : 

«Αδελφοί Ηπειρώτες ..., η Ήπειρος... έχοντας την ελπίδα της στο Θεό και στηριγμένη στη δύναμη των παιδιών της και στη βοήθεια όλου του Ελληνισμού, με αρχηγό τον Γεώργιο Ζωγράφο ρίχνεται στον αγώνα κι ανυψώνει, σαν σημαία της αυτονομίας, την παλιά βυζαντινή σημαία... Η Ήπειρος είναι αποφασισμένη να την διατηρήσει απρόσβλητη και μόνο αν θα πατήσουν στο πτώμα και του τελευταίου Ηπειρώτη, θα μπορέσουν οι εχθροί ν’ απλώσουν πάνω της βέβηλο χέρι. Ηπειρώτες ! ... Εμπρός για την πίστη και την Πατρίδα ! Ζήτω η ανεξάρτητη Ήπειρος ! ...».

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Η 17 Μαΐου 1914, μια ημερομηνία, που όπως και τόσες άλλες, έχει περάσει- δυστυχώς -το κατώφλι της εθνικής λησμοσύνης, αποτελεί κομβικό σημείο στην Ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 οι Βορειοηπειρώτες αδελφοί μας, ύψωσαν τη σημαία του Αγώνα και μετά από τρεις μήνες ματωμένης πορείας κατέκτησαν την Αυτονομία, που ενσαρκώθηκε στο Πρωτόκολλο της Κέρκυρας με το οποίο παρείχετο πλήρης διοικητική αυτονομία στη Βόρειο Ήπειρο (ελευθερία θρησκείας, παιδείας, επικοινωνίας), πρωτόκολλο που και η Αλβανία συναποδέχθηκε και συνυπέγραψε. 

Σήμερα 98 χρόνια μετά, και παρά το γεγονός ότι το σύγχρονο Διεθνές Δίκαιο κατοχυρώνει πλήρως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των ανεγνωρισμένων εθνικών μειονοτήτων, η Αλβανία υιοθετώντας αντιδημοκρατικά και έκνομα πρότυπα του παρελθόντος: 

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

'Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας ''.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Το τι συνέβη εκείνο το βράδυ έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία απ΄ αυτή που θέλουν πολλοί να του δίνουν. Δεν υπεστάλη απλώς η Ελληνική σημαία από ένα "ξερόβραχο" στο Αιγαίο. Οι γκρίζες ζώνες το Αιγαίο είναι γεγονός και η όρεξη της Άγκυρας για Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο μεγαλώνει. Εκτός των άλλων, 3 παλικάρια έχασαν τη ζωή τους όταν το ελικόπτερο στο οποίο επέβαιναν κατερρίφθη. Και δεν κατέπεσε όπως λέχθηκε. Κάτι τα κομμάτια της ατράκτου του ελικοπτέρου, που δεν ανασύρθηκαν από το βυθό, κάτι οι "μασημένες" κασέτες με τις συνομιλίες, κάτι τα "ευχαριστώ" στους Αμερικάνους... άλλα μας κάνουν να σκεφτόμαστε.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

«Η Βουλή των Αντιπροσώπων, συνελθούσα σήμερον, ημέρα Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 1974, σε έκτακτη επίσημη συνεδρία για να αποτίσει φόρο τιμής προς τον εκλιπόντα αρχηγό της ΕΟΚΑ Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή και να μνημονεύσει τις εξαίρετες υπηρεσίες τις οποίες ο εκλιπών εθνικός ήρωας πρόσφερε για την απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του Κύπρου, με ψήφισμά της ανακηρύσσει τον εκλιπώντα ήρωα Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα – Διγενή, ως άξιο τέκνο της ιδιαίτερής πατρίδας του Κύπρου»

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Αγνή και μεγάλη μορφή ο Μάρκος Δράκος, κράτησε περήφανα τα ελληνοχριστιανικά ιδανικά που του μεταλαμπάδευσε η οικογένειά του, αψηφούσε κάθε κίνδυνο ακόμη και το θάνατο, και ριχνόταν μέσα στη φωτιά με πάθος για την ιδέα της Ένωσης με την Ελλάδα. Δεν πτοήθηκε από φυλακίσεις και βασανιστήρια, αντίθετα έζησε ώρες απόλυτης λευτεριάς στο αντάρτικο, στήνοντας ενέδρες, περιγελώντας το θάνατο ως την ημέρα που η προδοσία στάθηκε αφορμή της θυσίας του. Aπό μικρό παιδί διακρινόταν την αρετή του και για την πίστη του στο Θεό και την Ελλάδα. Πριν και μετά από κάθε μάχη έκανε την προσευχή του, διάβαζε και ανέλυε στους συναγωνιστές του την Αγία Γραφή. Ο Μάρκος Δράκος με το ψευδώνυμο «Λυκούργος» ήταν η προσευχόμενη προσωπικότητα του Αγώνα. Κατά τις δύσκολες στιγμές της Οργάνωσης, γονάτιζε σε μια σκοτεινή γωνιά του κρησφύγετου και προσευχόταν στο Θεό. Τα παλικάρια του τον λάτρευαν. Τον είχαν για πρότυπό τους. Σαν τον καλό Σπορέά έσπερνε στις ψυχές τους τον καλό σπόρο, την Αλήθεια του Χριστού. Αγωνιζόταν με την προσευχή και με το άψογο παράδειγμά του βοηθούσε τα παλικάρια του να γίνουν ηθικές προσωπικότητες. 

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Το 1935, στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Μαραθόβουνο, γεννήθηκε ο Μιχαήλ (Μάκης) Γεωργάλλας. Στις 31 Δεκεμβρίου 1956 ο 21χρονος Μάκης ξεψυχούσε με το όνομα της Μάνας Ελλάδας στα χείλη…

Φοιτούσε ακόμη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, όταν πρωτοστατούσε σε μαχητικές διαδηλώσεις κατά των αποικιοκρατών. Δεν μπορούσε η ελληνική του ψυχή να δεχτεί πως η Κύπρος ήταν σκλαβωμένη. Σε κάθε χριστιανική και εθνική κίνηση μέσα ήταν κι ο Μάκης. Συνελήφθηκε και κλείστηκε στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Μα πώς μπορούσε να χωρέσει η ελεύθερη ψυχή του στις φυλακές εκείνες; Με μεγάλη τόλμη πέτυχε να δραπετεύσει στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 και να καταφύγει στα βουνά. Αμέσως μετά, κατάφερε να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, τρεις μήνες αργότερα.

Ο Αρχηγός Γρίβας, χαρακτηρίζει τον Γεωργάλλα «γενναίο παλικάρι, αγνός και ενθουσιώδης αγωνιστής, όστις, μολονότι λαμπρού ήθους και εξαιρέτου επιδόσεως, απεβλήθη, ως μη ώφειλε, του Σχολείου, εις το οποίο εφοίτα, λόγω της ζωηρής συμμετοχής τους εις τας μαθητικάς πατριωτικάς εκδηλώσεις».

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΣΕ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ

Ο Χαράλαμπος Μούσκος γεννήθηκε στο χωριό Παναγιά, της επαρχίας Πάφου, στις 19 Μαΐου 1932. Γονείς του ήταν ο Γεώργιος και η Αναστασία Μούσκου, είχε έξι αδερφές, την Κυριακού, την Μαρία, την Καλλισθένη, την Ορθοδοξία, την Κλεοπάτρα και την Φανή. Ήταν αγνός οπαδός του Σωματείου ΑΠΟΕΛ και διετέλεσε ένας από τους πρώτους πέντε ομαδάρχες ομάδων δολιοφθορών Λευκωσίας. Είναι ο πρώτος αγωνιστής της θρυλικής ΕΟΚΑ που έπεσε σε μάχη. Μετά την αποφοίτηση του Γυμνασίου, εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο και μετά στο μεταλλείο της Καλαβασού. Ήταν στέλεχος των οργανώσεων ΠΕΟΝ και ΟΧΕΝ. Όταν στη συνέχεια η Αρχιεπισκοπή άνοιξε τυπογραφείο στη Λευκωσία, ο Μακάριος τον τοποθέτησε εκεί, αφού έκανε εξάμηνη εκπαίδευση λινοτυπίστα στην Ελλάδα.

Η δράση του στην ΕΟΚΑ άρχισε με την έναρξη του αγώνα τον Απρίλη του 1955. Η ομάδα του, με αρχηγό τον ίδιο, έλαβε μέρος τη νύκτα της 1ης Απριλίου 1955 σε επίθεση στην Αρχιγραμματεία.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Από το φθινόπωρο του 1955, οι Βρετανοί επιτελείς στην Κύπρο είχαν συνειδητοποιήσει ότι η καταστολή του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ, δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση, όπως αρχικά εκτίμησαν. Οι επιθέσεις της Οργάνωσης προσελάμβαναν μαζικό χαρακτήρα, τόσο από τις ομάδες κρούσης στις πόλεις, όσο ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές του Τροόδους, που ευνοούσαν τα αιφνιδιαστικά χτυπήματα των ανταρτών. Οι κατακτητές της κυπριακής γης, είχαν αντιληφθεί ότι στους ορεινούς όγκους του Τροόδους χτυπούσε η καρδιά της ΕΟΚΑ και άρχισαν να προβαίνουν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Η εξάρθρωση της Οργάνωσης κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν, εάν συνυπολογιστεί το δύσβατο πολλών περιοχών στο Τρόοδος, μια έκταση ίση περίπου με τον νομό Αρκαδίας στον ελλαδικό χώρο.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Η Κρήτη, νησί παρόν σε όλους τους Εθνικούς αγώνες από την άλωση και μετά, έμεινε υπό Τουρκική Κυριαρχία για πολλά έτη. Με την επανάσταση του 1896 αυτό έμελλε να αλλάξει. Η έπαρση της σημαίας της «Αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας» στον Φιρκά Χανίων σήμανε την μεγαλύτερη επιτυχία στην πορεία της νήσου μας για την ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 1899 σχηματίσθηκε η πρώτη Κυβέρνηση με υπουργούς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Κ.Φούμη,τον Μ.Κούνδουρο, τον Ν.Γιαμαλάκη και τον Χ.Γενιτσαράκη, και η συγκρότηση μιας κρατικής οντότητας έγινε γεγονός. Διατάγματα, τράπεζα, νόμισμα, παιδεία, υγεία και οτιδήποτε θα μπορούσε να χρειαστεί μια πολιτεία άρχισε να συγκροτείται. Χαρακτηριστικό του κλίματος της εποχής, η Αρμυρούπολη του νομού Ρεθύμνη μετονομάστηκε σε Γεωργιούπολη.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

«Έκλεξε όσον ημπορής τον τρόπο του θανάτου σου, ένας ωραίος θάνατος είναι συνήθως η ευγενεστέρα πράξις της ζωής!» 

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Από τον Νοέμβριο του 1983 έχουν περάσει 28 χρόνια. 37 από το 1974. Οι προσπάθειες όμως για εξεύρεση λύσης στο ζήτημά μας έχουν σημειώσει άλματα…προς τα οπίσω. Και σ΄ αυτό δεν φταινε μόνο οι πολιτικοί, στους οποίους έχουμε μάθει ως λαός να φορτώνουμε τα λάθη. Φταίνε οπωσδήποτε κι αυτοί. Όμως…

Πού είναι όμως οι διαδηλώσεις των μαθητών οι οποίες κινητοποιούσαν την Εθνική Φρουρά, τη Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο και τον τουρκικό στρατό κατοχής; Θα ξαναδούμε εικόνες όπως αυτή του 17χρονου μαθητή να πατά στην οροφή του φυλακίου της ΟΥΝΦΙΚΙΠ και να κυματίζει την Ελληνική σημαία μπροστά στις κάνες των πάνοπλων αττίλων; Θα ξαναδούμε μαθητές να «παίζουν» πετροπόλεμο με τους Τούρκους στο οδόφραγμα του Αγίου Κασσιανού και της Δερύνειας; Θα ξαναδούμε τις χιλιάδες γυναίκες να ανακαταλαμβάνουν το κατεχόμενο ύψωμα του Σταυρού στα Λύμπια και να αδιαφορούν για τις συλλήψεις και την ταλαιπωρία που θα υποστούν στα μπουντρούμια του ψευδοκράτους; Θα ξαναδούμε κάποιον Σολωμό να αιωρείται στον ιστό προσπαθώντας να κατεβάσει την σημαία της ντροπής, ενώ γύρω του σφυρίζουν ήδη οι πρώτες δολοφονικές σφαίρες των εντεταλμένων της Άγκυρας; Δυστυχώς οχι. Τώρα οι εκδηλώσεις «διαμαρτυρίας» γίνονται μακριά από το οδόφραγμα. Σε κλειστές αίθουσες. Μην μας δει κανένας. Μην μας ακούσει.

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Στα 1866 απάνω ακούσετε ήντα έκαμε η Κρήτη

Στο σουλτάνο, το πόλεμο αρχίσανε στα τρία βηλαέτια

στο Ρέθεμνος και στα Χανιά και η στο Κάστρο μέσα.

Την Τρίτη το ξημέρωμα στις 8 Νοέμπρη μέσα ενεμαζώκτηκε

η Τουρκιά στα Αρκάδι γύρου γύρου, κι ήρθε ο Μουσταφά

Πασάς με 20 χιλιάδες κι από μακριά φωνάζουνε προδώσετε ραγιάδες.

Κι οι Κρητικοί τος είπανε καλώς ήρθατ’ Αγάδες σήμερα

θ’ ανταλάξουμε αντρίστικα τσι μπάλες, 259 Κρήτες επολεμούσανε

γυναίκες, γέροι και παιδιά φουσέκια εκουβαλούσαν.

Μηνά στο Ρέθυμνο ο Πασάς και φέρνουν τη μπουρμπάδα

εμάδιενε τα γένια του πως δε θα κάμει πράμα,

Και του Γουμένου εμήνησε να πα να προσκυνήσει το μοναστήρι

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

ΕΧΘΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΡΩΤΗΣΕΣ ΠΟΙΟΝ ΠΑΣ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ;

Η έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου βρήκε όλο τον Ελληνισμό ψυχικά έτοιμο για τις δύσκολες ώρες πού θα ακολουθούσαν. Ο μεγάλος πόλεμος πού κρατούσε ήδη στην Ευρώπη περισσότερο από ένα χρόνο, τα «εξ Εσπερίας νέφη», που πλησίαζαν απειλητικά, ο τορπιλλισμός της «Έλλης», η γενικότερη εξέλιξη των πολεμικών γεγονότων είχαν πείσει όλους ότι κάποια στιγμή το Έθνος θα εκαλείτο στον υπέρ πάντων Αγώνα. Οταν ο πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα παρέδωσε το τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά και ουσιαστικά ζητούσε την άνευ όρων παράδοση της Ελλάδας στους Ιταλούς, ο Πρωθυπουργός αντέταξε αυτό που του επέβαλλε η εθνική συνείδηση και η μακραίωνη Ελληνική ιστορία του:

ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ!!

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Στις 20 Οκτωβρίου 1931 ο Mητροπολίτης Kιτίου Nικόδημος μεταβαίνει στη Λεμεσό. Xιλιάδες λαού και μαθητών άφησαν τα σχολεία τους και συγκεντρώθηκαν στο στάδιο ΓΣO, όπου ο Mητροπολίτης εξεφώνησε βαρυσήμαντο λόγο. Aνέπτυξε τους λόγους που τον ώθησαν στην παραίτησή του από το Nομοθετικό Συμβούλιο, αναφέρθηκε στο διάγγελμά του της 17ης Oκτωβρίου και εξέθεσε εκτενέστερα τη διαμορφωθείσα κατάσταση μέχρι εκείνης της στιγμής, ενώ οι χιλιάδες λαού ξεσπούσαν σε ενθουσιώδεις εκδηλώσεις υπερ της Ένωσης και χειροκροτήματα. Aκολούθως, οργανώθηκε παρέλαση διά της παραλιακής οδού προς το οίκημα της Eλληνικής Λέσχης «Ένωσις».

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

Ογδόντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος, από την εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου, των γνωστών Οκτωβριανών του 1931. Με το αιώνιο των Κυπρίων αίτημα: Την Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Εξέγερση απρογραμμάτιστη. Εκτινάχθηκε, αίφνης, σαν το κύμα των χιλιάδων διαδηλωτών εκείνο το απόγευμα της Τετάρτης 21ης Οκτωβρίου, από την Εμπορική Λέσχη, κοντά στην Φανερωμένη, ώς το κυβερνείο του Εγγλέζου δυνάστη Σερ Ρόναλντ Στορς (νυν προεδρικό). 

Οι συμπλοκές δεν άργησαν να ξεκινήσουν. Αυτόπτης μάρτυρας, έφηβος τότε, ο μετέπειτα μεγάλος μας ποιητής Κύπρος Χρυσάνθης. Κι όρμησαν κατόπιν οι ανδρειότεροι. Ανάμεσά τους ο παρασημοφορημένος εθελοντής πολεμιστής των Βαλκανικών, σημαιοφόρος Σάββας Τενίζης. Κι ο Ηράκλης -μετέπειτα ξακουστός παγωτάρης της οδού Λήδρας- σκαρφαλωμένος για την υποστολή της σημαίας των κατακτητών και την ανύψωση της Γαλανόλευκης. 

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]

[Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο...]