Ως πότε τα ρεζιλίκια;

Δεν είναι η ομάδα που ξέρουμε. Οι ίδιοι παίχτες είναι αγνώριστοι! Πόσα λάθη, που είναι η φαντασία; Που είναι το κίνητρο, που είναι το πάθος;

Ακόμα δεν τελείωσε ο Ιανουάριος, και το 2012 μας επεφύλαξε τόσες πολλές αποτυχίες, που μας βγάζει αγωνιστικά (και κυρίως ψυχολογικά) νοκ άουτ από τους στόχους σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Και παρά τη νίκη μας επί του Άρη, όλοι θυμόμαστε το άγχος που τραβήξαμε μέχρι να μπει το γκολ.

Τα προβλήματα είναι φανερά:

Αυτή τη στιγμή οι επιθετικοί του ΑΠΟΕΛ είναι οι… χειρότεροι του Πρωταθλήματος!

Όλες οι ομάδες ξέρουν και διαβάζουν το παιχνίδι του ΑΠΟΕΛ (κατοχή και υπομονή στο παιχνίδι)

Ψυχολογικά η ομάδα είναι στο ναδίρ! Σε κάθε παιχνίδι ασπρίζουν τα μαλλιά μας μέχρι (και αν) να βάλουμε γκολ… Και δεν είναι σύμπτωμα του 2^ου γύρου, αλλά από την αρχή. Απλά το ΑΠΟΕΛ του πρώτου γύρου, με τις ταχύτητες του Champions League, είχε τους αυτοματισμούς και την πλειάδα ποδοσφαιριστών για να σκοράρουν.

Η αναμενόμενη επιστροφή του Αίλτον θα αναζωογονήσει την ομάδα επιθετικά. Έχει άλλη κλάση, αλλά χρειάζεται αξιόλογο δίδυμο. Ο Τρισκόφκσι το παλεύει (μόνος, δυστυχώς), αλλά η μεταγραφή ενός επιθετικού είναι αναγκαία. Σολάρι και Αντόρνο, είναι νοκ άουτ. Τελεία. Οι παίχτες αυτοί είναι ανεπαρκέστατοι.

Στο σημερινό παιχνίδι, ο πιο επικίνδυνος επιθετικά από πλευρά ΑΠΟΕΛ ήταν ο … Μποαβεντούρα (!!) ο οποίος ήταν πραγματικά πολύ καλός και ξεχώρισε μαζί με το Μαρσίνιο. Οι υπόλοιποι δεν πέρασαν τη βάση.

Ο Αίλτον θα λύσει ακόμα ένα πρόβλημα. Αυτό της ψυχολογίας, με την έννοια ότι θα αναλάβει την ηγεσία στο γήπεδο. Παλαιότερα οι Χαραλαμπίδης και Χιώτης είχαν την ηγετική φυσιογνωμία στον αγωνιστικό χώρο. Ο Πίντο με την απόδοσή του στον 1^ο γύρο, επίσης. Ελπίζουμε, η κλάση του Αίλτον να επιλύσει την κρίση ταυτότητας των ποδοσφαιριστών και να δώσει το έναυσμα για την αγωνιστική ανάταση του ΑΠΟΕΛ μας.