Ο Δεκέμβρης που λησμονήθηκε

Η αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων από το Ελληνικό έδαφος τον Οκτώβρη του 1944 βρήκε μια χώρα πανηγυρίζουσα τη μεγάλη Απελευθέρωση της και ένα λαό να βρίσκεται στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων μεγαλουπόλεων και να παραληρεί από χαρά. Όμως, αυτή η χαρά και ικανοποίηση δεν θα κρατήσουν για πολύ, καθώς οι εχθροί της πατρίδος είχαν άλλα σχέδια…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πως καταλήξαμε στον Δεκέμβρη, ο οποίος λησμονήθηκε στις μέρες μας και που ούτε σαν μακρινή ανάμνηση δεν είναι πλέον στο μυαλό μας. Ήδη από τις αρχές του 1943 ξεκίνησε η εμφυλιοπολεμική σύγκρουση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων, ο επονομαζόμενος στα κατοπινά χρόνια και «κατοχικός εμφύλιος». Στις δυο αντιμαχόμενες πλευρές, από την μια έχουμε τον Ε.Λ.Α.Σ που ελέγχεται κατά μεγάλο βαθμό από το Κ.Κ.Ε και από την άλλη πλευρά μια πλειάδα αντικομμουνιστικών και αστικών οργανώσεων με προμετωπίδα τον Ε.Δ.Ε.Σ του Ν. Ζέρβα. Ο κατοχικός εμφύλιος είχε ένα ιδιότυπο αποτέλεσμα: στρατιωτικά, στην κατεχόμενη Ελλάδα, είχε επικρατήσει το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ωστόσο, πολιτικά, το ΕΑΜ είχε υποστεί μία μείζονα ήττα από τον Γεώργιο Παπανδρέου, πρωθυπουργό τότε της εξόριστης κυβέρνησης, στη Διάσκεψη του Λιβάνου κατά την οποία αποφασίστηκε η συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ της στρατιωτικής και της πολιτικής ισχύος ήταν αναπόφευκτο να οδηγήσει σε νέα σύγκρουση. Ο Ε.Λ.Α.Σ ο οποίος κατάφερε να κυριαρχήσει στρατιωτικά σχεδόν πλήρως έναντι των άλλων οργανώσεων, περίμενε την ευκαιρία με την απελευθέρωση να δρομολογήσει και τον σκοπό του που δεν ήταν άλλος από την κατάληψη της εξουσίας και τη μετατροπή της Ελλάδας σε «Λαϊκή Δημοκρατία».

Αυτά ήταν τα δεδομένα που είχαν δημιουργηθεί στον Ελλαδικό χώρο λίγο πριν την απελευθέρωση: ένα ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να κυριαρχεί κυρίως στην ύπαιθρο τρομοκρατώντας και δολοφονώντας  αντιφρονούντες ( ποιος μπορεί να λησμονήσει την τρομοκρατική Ο.Π.Λ.Α στην Αθήνα) και ένα αστικό κόσμο να προσπαθεί να κρατηθεί και να σωθεί από κάπου…

Η πολιτική ήττα όμως του ΚΚΕ και η αποδοχή του να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα περιπλέξουν τα πράγματα και η απόφαση του Παπανδρέου για αφοπλισμό των δυο μεγαλύτερων οργανώσεων ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ θα προκαλέσουν την έντονη αντίδραση του ΚΚΕ, καθώς με τον αφοπλισμό θεωρούσαν ότι έχαναν το παιχνίδι της εξουσίας. Έτσι, μη έχοντας άλλη επιλογή η ηγεσία του ΚΚΕ αποφασίζει την μετωπική σύγκρουση. Ο Παπανδρέου με την κυβέρνηση του ουσιαστικά ήλεγχαν μόνο το κέντρο των Αθηνών (περιοχή Μακρυγιάννη και Θησείο). Εκεί λοιπόν θα διδόταν και η μάχη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του ΄44…

Αφού λοιπόν οι διαπραγματεύσεις για τον αφοπλισμό ναυάγησαν, οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτούνται την 1^Η Δεκεμβρίου και την Κυριακή 3^η Δεκεμβρίου το ΚΚΕ σε μια επίδειξη ισχύος διοργανώνει παναθηναϊκό συλλαλητήριο. Εκεί τα ήδη τεταμένα πνεύματα εκτραχύνονται και η αστυνομία ανοίγει πυρ έναντι των διαδηλωτών. Η 3^Η Δεκεμβρίου είναι η μέρα που αρχίζει ο μετακατοχικός εμφύλιος πόλεμος. Η σύγκρουση σε λίγες ώρες γενικεύεται και απλώνεται στις συνοικίες των Αθηνών. Θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων το κέντρο της πόλης, εκεί όπου οι αντάρτες έδωσαν όλο τους το βάρος, ώστε να το καταλάβουν και να πάρουν την εξουσία, κάτι που φαινόταν εύκολο εξαιτίας της στρατιωτικής ισχύος, που διέθεταν  έναντι του αντιπάλου. Όμως τα σχέδια τους ΔΕΝ υλοποιήθηκαν γιατί απέναντι του βρήκαν ΨΥΧΟΜΕΝΟΥΣ Έλληνες έτοιμους να θυσιαστούν για την ΙΔΕΑ που ονομάζεται ΕΛΛΑΣ. Το Σύνταγμα της ηρωικής Χωροφυλακής «Μακρυγιάννη» και οι λεοντόκαρδοι Χίτες του μετέπειτα αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α συνταγματάρχη τότε ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ τα έβαλαν με τις ορδές των βαρβάρων Ελασιτών και υπερασπίστηκαν το κέντρο των Αθηνών προστατεύοντας την Κυβέρνηση, θυσιάζοντας ακόμα και την ζωή τους.

 Άραγε αυτούς τους Ήρωες του Έθνους που έσωσαν την Ελλάδα από το να γίνει κομμουνιστικό προτεκτοράτο ποιος τους θυμάται; Ποιος τους τιμά; Μήπως η πολιτεία, η οποία φρόντισε να καταργήσει και την ηρωική χωροφυλακή την δεκαετία του 1980; Μάταια περιμένουμε από όλους αυτούς να τιμήσουν τους Ήρωες που έδωσαν την ζωή τους για εμάς. Το χρέος λοιπόν όλων μας ανεξαίρετως,  αν θέλουμε να λεγόμαστε πραγματικοί ΕΛΛΗΝΕΣ, είναι να κάνουμε το ελάχιστο, που δεν είναι άλλο από το να ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ και να ΤΙΜΟΥΜΕ αυτούς τους Άνδρες, όπως τους αρμόζει.

Ζήτω λοιπόν οι ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ της Αθήνας.

Ζήτω η Ηρωική «Χ» και ο Στρατηγός ΓΡΙΒΑΣ.

Ζήτω το Σύνταγμα Χωροφυλακής «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ».

ΑΤΡΩΤΟΣ