Πριν τον αγώνα, το λέγαμε, αλλά δεν το πολυπιστεύαμε. Ξέρουμε ότι έχουμε ομάδα ευρωπαϊκή, ότι έχουμε προπονητή – γάτα. Ξέρουμε ότι η ομάδα στηρίζεται στο σύνολο, και όχι σε 1-2 καλούς παίχτες μόνο.
Όλα αυτά ο κόσμος του ΑΠΟΕΛ τα ξέρει, και ήλπιζε ψες σε κάτι καλό. Η νίκη δεν ήταν απομακρυσμένο ενδεχόμενο, αλλά και πάλι, ήμασταν το αουτσάιντερ.
Με την έναρξη του παιχνιδιού, η ομάδα καθυπόταξε τους Ρώσους. Παίξαμε τη Ζενίτ, ωσάν να ήταν μια ομάδα του επιπέδου μας. Ούτε πως ο προϋπολογισμός της είναι … εκατονταπλάσιος του δικού μας. Την κοιτάξαμε κατάματα, ξέραμε τι θέλαμε, ήμασταν επιθετικοί, είχαμε την κατοχή, ελέγχαμε τον αγώνα. ΑΠΟΛΥΤΑ!
Η καρδιά μας πήγε να σπάσει στο 25΄με το πλασέ του Αϊλτον. Καθυστέρησε λίγο, πήγε να περάσει την μπάλα στο δεξί, έκανε το πλασέ, αλλά ο τερματοφύλακας απέκρουσε με υπερένταση. Αργότερα, το δυνατό σουτ του Τρικόσκι, έριξε τη μπάλα στην εξωτερική πλευρά των δικτύων.
Η Ζενίτ ισοζύγισε το παιχνίδι στο τελευταίο τέταρτο του ημιχρόνου, έκανε 2 σουτ μακρυνά, χωρίς ιδιαίτερη ανησυχία για το Χιώτη.
Με την έναρξη του β΄μέρους, το ΑΠΟΕΛ έχασε την κλασική ευκαιρία του αγώνα. Μετά από τριγωνάκι στα τετράγωνα της Ζενίτ, το πλασέ του κορυφαίου ψες, Ιβάν Τρικόσκι, απεκρούσθη από τον τερματοφύλακα Μαλαφέεφ.
Και όπως συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, όταν δε σκοράρεις στις ευκαιρίες που σου δίνονται σε παιχνίδια τέτοιου επιπέδου, η μπάλα τιμωρεί. Πράγματι, ενώ η ομάδα μας είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων, σε μια αντεπίθεση στο 63΄, ο Ζιριάνοφ σκόραρε για τους Ρώσους. Το ΓΣΠ πάγωσε. Το γκολ ήταν κόντρα στη ροή του αγώνα.
Εκεί τα πράγματα αγρίεψαν. Οι παίχτες δεν πτοήθηκαν, ο κόσμος του ΑΠΟΕΛ φώναξε. Δε σταμάτησε λεπτό, και η απάντηση ευτυχώς ήρθε γρήγορα.
Στο 73΄σε ένα μελέ στην περιοχή, ο Μαντούκα έκανε το δυνατό σουτ και τάραξε τα δίκτυα των Ρώσων. Ο κόσμος τρελάθηκε. Το θέλαμε πολύ αυτό το γκολ.
«Κι άλλο γκολ, κι άλλο γκολ, Αποελάρα κι άλλο γκολ»…
Ήμασταν σίγουροι πως το ΑΠΟΕΛ θα κέρδιζε. Ήμασταν αντικειμενικά καλύτεροι, παίζαμε απίστευτο ποδόσφαιρο, κόντρα στα εκατομύρια της Gazprom. Και δικαιωθήκαμε.
3 λεπτά μετά την παραζάλη του 1ου γκολ, ο Αίλτον βγήκε από αριστερά και με θαυμάσιο πλασέ με το δεξί, έστειλε τη μπάλα στο αριστερό παράθυρο της εστίας του Μαλαφέεφ. Σείστηκε το ΓΣΠ, ο Αίλτον έκανε την τούμπα, ο κόσμος πετούσε στους 7 ουρανούς, στα αστέρια του των Πρωταθλητών!
Ναι, ήταν αλήθεια, το ΑΠΟΕΛ ήταν μπροστά. Και σαν τέτοιες περιπτώσεις, όταν η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία είναι πολύ κοντά, οι ποδοσφαιριστές μας σωματικά κουρασμένοι, έχασαν τον έλεγχο της μπάλας. Η Ζενίτ πίεσε πολύ, μας έκλεισε στα καρέ, δεν κρατούσαμε μπάλα, δίωχναμε όπως - όπως.
Το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν εφιάλτης. Η ώρα δεν περνούσε. Το ΓΣΠ πάγωσε στη φάση του δοκαριού. Χρειαστήκαμε το Χιώτη και ευτυχώς στάθηκε. Ο διαιτητής ήταν εκνευριστικός στα σφυρίγματά του, αλλά το τελευταίο του σφύριγμα μας εξύψωσε στα αστέρια και στη δόξα!
Μπράβο στην ομάδα και στο στρατηγό Γιοβάνοβιτς.
Μπράβο στον κόσμο που φώναξε και ήταν ο 12ος παίχτης.
Μπράβο στους πορτοκαλί και στη συγκινητική φιγούρα με το no 24.
Σ΄ευχαριστώ Θρύλε Θεέ!
Συνθέσεις:
ΑΠΟΕΛ (4-5-1) (Ιβάν Γιοβάνοβιτς): Χιώτης, Πουρσαϊτίδης (73' Σολωμού), Ζόρζε, Ολιβέιρα, Μποαβεντούρα, Μοράις, Πίντο, Τρισκόφσκι, Μαρσίνιο (65' Γιάχιτς), Μαντούκα (89' Αλεξάνδρου), Αΐλτον.
ΖΕΝΙΤ (5-3-2) (Λουτσιάνο Σπαλέτι): Μαλαφέεβ, Ανιούκοφ, Άλβες, Κρισίτο, Λομπάερτς, Χούμποκαν (89' Μπουκάροφ), Σιρόκοφ (75' Φαιζούλιν), Ζιριάνοφ (80' Λάζοβιτς), Ντενίσοφ, Ντάνι, Κερζάκοφ.